REKLAMA

Sprintem przez inowrocławski sport. Powojenne początki i sukcesy Goplanii Inowrocław

15:00, 10.09.2017 | Bronisław Majewski
REKLAMA
Skomentuj
Mistrzyni śwata - Jadwiga Jędrzejowska na inowrocławskim korcie w towarzystwie Henryka Cereckiego. Zdjęcie z archiwum Bronisława Majewskiego

Na coraz dłuższe wieczory wieczory proponujemy Czytelnikom powspominać, jak w przeszłości funkcjonował inowrocławski sport, piórem regionalisty Bronisława Majewskiego.

Trudno dziś sobie wyobrazić, że tamten system i to miasto posiadały nawet sekcje hokeja na lodzie, łyżwiarstwa figurowego, trzy kluby z sekcjami bokserskimi, o innych już nie wspominając.

Dzisiejszy komercyjny styl życia zniszczył to, co w sporcie było najpiękniejszego – czystą sportową rywalizację, przywiązanie do barw klubowych, a przede wszystkim ważną rolę wychowawczą i społeczną w życiu młodego pokolenia.

Patrząc na dzisiejsze mizerne osiągnięcia inowrocławskiego sportu, warto wrócić do czasów już odległych, ale jakże bogatych i ciekawych w sportowe życie naszego miasta.

Bronisław Majewski

Po okresie hitlerowskiej okupacji chęć udziału w życiu sportowym, szczególnie u młodych ludzi, była ogromna. Rozwój sportu w czasie po wyzwoleniu miał charakter żywiołowy. Bardzo szybko i spontanicznie powstawały różne kluby sportowe. Większość z nich - w tym te najmocniejsze - tworzono u boku organizacji młodzieżowych: przy Związku Walki Młodych – „Cuiavię", przy Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego – „Goplanię”. Podstawowym problemem był brak bazy oraz sprzętu sportowego.

Nieliczne obiekty, jak stadion, „Sokolnia” czy hala gimnastyczna w Gimnazjum im. Jana Kasprowicza, były bardzo zniszczone, dlatego ważną sprawą dla coraz większej rzeszy młodzieży garnącej się do sportu była modernizacja i budowa nowych obiektów sportowych zarówno miejskich, szkolnych, a także przyzakładowych. W roku 1948 Sejm PRL uchwalił ustawę dotyczącą spraw kultury fizycznej i sportu, co uporządkowało te problemy i dało impuls do powstania Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki. W nowej organizacji sportu w naszym kraju od 1949 roku funkcjonowało 9 pionów klubów sportowych: „Budowlani”, „Górnik”, „Gwardia”, „Kolejarz”, „Ogniwo”, „Spójnia”, „Stal”, „Unia” i „Włókniarz”. Najaktywniejsze kluby sportowe naszego miasta - „Cuiavia” i „Unia Mątwy”- należały do pionu „Unia”, a „Goplania” - do „Kolejarza”.

[ZT]6870[/ZT]

Najsilniejszym klubem sportowym Inowrocławia w PRL–u był KKS „Goplania”, który posiadał liczne sekcje, m. in.: piłkarską, bokserską, lekkoatletyczną, łyżwiarską, podnoszenia ciężarów, siatkówki, koszykówki, piłki ręcznej, tenisa stołowego i ziemnego, pływacką, kolarską i hokeja na lodzie. Największe sukcesy „Goplania” odnotowała w boksie, gdzie najlepszymi zawodnikami byli m.in.: Sylwester Zieliński, Włodzimierz Starybrat, Jan Walczak, Bernard i Józef Mrozowscy, Bogdan Jakubowski, Jerzy Szargan, Jerzy Filipiak, Henryk Laskowski, Grzegorz Wysocki, Zdzisław Wojdylak, Bogdan Ebert, Jan Chodorowski, Marian Musiał, Marek Bogun i Jacek Koczorowski.

Zespół juniorów tenisa ziemnego KKS „Goplania” – mistrzowie Polski

Również w innych dziedzinach sportu znaleźli się wybitni reprezentanci klubu: w ciężarach - Grzegorz Proch, Apolinary Klimczak; w tenisie ziemnym - Henryk Cerecki, Zenon Jaźwierski, Jan Kwiatkowski, Wojciech Kowalski, Beata Gumuła, Mikołaj Łuczak, Szymon Maćkowiak; w łyżwiarstwie figurowym - Genowefa Malczak i Piotr Jankowski (wielokrotni mistrzowie Polski w tańcach na lodzie) oraz Dorota Belchnerowska i Paweł Jankowski; w hokeju na lodzie – Jan Wudniak, Andrzej Krzemiński, Leon Zieliński; w pływaniu – Stanisław Sroczyński; w piłce ręcznej – Bolesław Kmieć, Zbigniew Borowicz, Henryk Filipiak, Włodzimierz Matuszak, Zbigniew Bąkowski, Kazimierz Kubski, Stanisław Owedyk, Czesław Matuszak, Władysław Owczarzak, Eugeniusz Grabowski, Jan Tomczak, Adam Kaczmarek, Tomasz Stefański. W piłce nożnej najlepszymi zawodnikami byli m.in.: Bogdan Wojciechowski, Bogdan Żuchowski, Włodzimierz Galant, Jerzy Pieczonka, Andrzej Brończyk, Jan Łukaszewski, Florian Aleksander, Jerzy Krzymiński, Piotr Radziński, Maciej Kamiński, Zbigniew Orczyk, Tadeusz Halama, Janusz Krzymiński, Wojciech Felczak, Piotr Prabucki oraz „klan” Milewskich – aż 4 braci: Zbigniew, Jerzy, Jan i Mirosław, było czołowymi piłkarzami klubu. W 1975 r. piłkarze „Goplanii” otarli się o II ligę, niestety w decydującym pojedynku ulegli na własnym boisku słabemu zespołowi z Dębna. Szczęście sprzyjało piłkarzom w 1978 r., kiedy po zwycięstwie 2:1 nad MRKS Gdańsk drużyna „Goplanii” awansowała wreszcie do II ligi.

Drużyna piłkarzy „Goplanii”, która w 1978 roku awansowała do II ligi.

Warto nadmienić znakomitą pracę klubu z młodzieżą. W Goplanii wychowało się pod okiem trenerów Bernarda Mrozowskiego i Jana Walczaka wielu medalistów Mistrzostw Polski Juniorów w boksie. Pod okiem znakomitego trenera Jerzego Gumuły doskonaliła swe umiejętności wspaniała ekipa tenisa ziemnego. W latach 1984 i 1985 juniorzy Goplanii zostali drużynowymi mistrzami Polski. Skład drużyny tworzyli m.i. Beata Gumuła, Katarzyna Ciesielska, Aneta Kalińska, Jan Kowalski, Mikołaj Łuczak, Szymon Maćkowiak, Michał Waśniewski, Kamil Kaliński, Andrzej Polarczyk.

Dzięki aktywnym staraniom działaczy, a przede wszystkim prezesa Edmunda Grobelskiego, w 1969 r. zostaje wybudowany nowy stadion przy ul. Orłowskiej im. XXV-lecia PRL. Pisząc o „Goplanii”, trzeba wymienić zasłużonych działaczy, bez których klub nie mógłby funkcjonować. Do najbardziej aktywnych należeli: Bolesław Szubarga, Alfons Gumuła, Władysław Drogowski, Jan Zamecki, Franciszek Piątkowski, Roman Sobczak, Florian Sendecki, Tadeusz Laube, Witold Zygmaniak, Józef Jarosz, Edmund Grobelski, Marian Brzuszkiewicz, Henryk Cerecki, Zygmunt Lewandowski, Janusz Maćkowiak, Eligiusz Kruczkowski, Adam Owczarz, Edmund Łój, Andrzej Prabucki, Marek Popławski.  

Z książki autorstwa Bronisława Majewskiego "Inowrocław w PRL-u".

(Bronisław Majewski)
REKLAMA
REKLAMA

Komentarze (0)

Brak komentarzy, Twój może być pierwszy.

Dodaj komentarz

REKLAMA
© ki24.info | Prawa zastrzeżone | 2017