Ulicy, znajdującej się na osiedlu Stare Miasto, w sąsiedztwie ul. Jacewskiej i ul. Jerzego Wróblewskiego, nadano patrona. Jest nim znany inowrocławski sportowiec Edmund Borowski, którego pożegnaliśmy 22 sierpnia ubiegłego roku.

Sylwetkę patrona przybliżono w uzasadnieniu do uchwały, podjętej dzisiaj przez Radę Miejską Inowrocławia:

Edmund Borowski, wybitny inowrocławski sportowiec, lekkoatleta, mistrz Europy i olimpijczyk, urodził się 23 stycznia 1945 roku w miejscowości Waitzdorf w Niemczech. Wiosną 1947 roku wraz z rodzicami i dwoma braćmi zamieszkał w Inowrocławiu (rodzina miała status repatriantów).

Ukończył Szkołę Podstawową nr 7 i Technikum Chemiczne w Mątwach. Od 1958 roku ćwiczył w sekcji lekkoatletycznej Klubu Sportowego Noteć. Jego opiekunem był Tadeusz Kaźmierski (członek Wunderteamu, mistrz Uniwersjady), którego wspierali nauczyciele wychowania fizycznego z „Chemika”: Zenon Jaźwierski i Jan Szurmiej. Niezwyczajnie uzdolniony, został specjalistą w biegach sprinterskich.

W reprezentacji Polski juniorów zadebiutował w 1962 roku. W meczach z Jugosławią i Niemiecką Republiką Federalną biegał na 400 m i w sztafecie 4x400 m. W latach 1963 i 1964 - jako reprezentant Noteci - był wicemistrzem Polski juniorów w biegu na 400 m. Mątewski klub, osiągający znakomite wyniki szkoleniowe w lekkiej atletyce, swoich najlepszych zawodników (m.in. trójskoczka Jana Jaskólskiego, sprintera Jerzego Kowalskiego i skoczka w dal Jana Kobuszewskiego) kierował do najsilniejszego wówczas w kraju Wojskowego Klubu Sportowego Zawisza Bydgoszcz. Tą drogą podążył też Edmund Borowski.

Zawiszę reprezentował w latach 1964-1972 (ciężka kontuzja uniemożliwiła mu dalsze czynne uprawianie sportu). Był członkiem sztafety czterystumetrowców Zawiszy, która trzykrotnie zdobyła mistrzostwo Polski i dwukrotnie mistrzostwo klubowe Wojska Polskiego.

Od połowy lat 60. Edmund Borowski reprezentował Polskę w drużynie seniorów. Największy sukces odniósł w 1966 roku, zdobywając złoty medal (wraz z Janem Wernerem, Stanisławem Grędzińskim i Andrzejem Badeńskim) w sztafecie 4x400 m na VIII Lekkoatletycznych Mistrzostwach Europy w Budapeszcie (był to pierwszy i do 2018 roku, do Halowych Mistrzostw Świata w Birmingham, jedyny złoty medal wywalczony przez polskich czterystumetrowców).

Ponadto w Halowych Mistrzostwach Europy zdobył medal złoty (1969, Sofia) i trzy srebrne (1967, Praga; 1968, Madryt; 1970, Wiedeń). W 1968 roku został członkiem reprezentacji olimpijskiej i był w Meksyku rezerwowym w sztafecie 4x400 m. W sumie do 1971 roku reprezentował Polskę w piętnastu meczach międzypaństwowych (odnosząc jedno zwycięstwo indywidualne i piętnaście w sztafecie), trzykrotnie też sztafeta, której był członkiem, pobiła rekord mistrzostw Europy.

Po zakończeniu kariery sportowej pracował jako instruktor odnowy biologicznej w I-ligowej drużynie piłki nożnej Zawiszy Bydgoszcz, a następnie w sekcji koszykówki Astorii Bydgoszcz i w sekcji piłki nożnej Budowlanych Bydgoszcz. Następnie był rehabilitantem i masażystą w P.P. „Uzdrowisko Inowrocław” (1985-1900) oraz w Szpitalu Powiatowym w Inowrocławiu (1991-2009).

Uhonorowany został Złotym Medalem „Za wybitne osiągnięcia sportowe” i Odznaką „Zasłużony Mistrz Sportu” oraz tytułem „Zasłużony dla sportu w Inowrocławiu”, nadanym przez Prezydenta Inowrocławia w 2015 roku.

::event{"type":"horizontal","item":"4371"}