Historia inowrocławskiego tenisa w klubie "Goplania" cz. 1

Historia inowrocławskiego tenisa ziemnego, nierozerwalnie związana z klubem „Goplania”, to fascynująca opowieść o sportowej pasji, która potrafiła przetrwać najtrudniejsze czasy. Wszystko zaczęło się jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, kiedy to do „Goplanii” przyłączył się lokalny, samodzielnie funkcjonujący klub tenisowy. Zapał do gry był ogromny, ale zapaleńcy musieli mierzyć się z bardzo prozaicznym problemem – brakiem odpowiednich kortów. Początkowo grano na gliniastym terenie za Urzędem Miasta. Wystarczył jednak mocniejszy deszcz, by kort przez kolejne dwa tygodnie przypominał błotnistą kałużę, na której nie dało się odbijać piłek.

Sytuację uratowały ogromne nakłady finansowe, w dużej mierze pochodzące od pana Marciniaka, dzięki którym wybudowano wreszcie prawdziwe, profesjonalne korty przy Parku Solankowym. Jak się okazało, była to inwestycja na lata, gdyż obiekty te służą mieszkańcom do dzisiaj. Pierwszym kierownikiem tej odnowionej sekcji, a zarazem jedną z największych gwiazd na korcie, został Kozielski. Kiedy on i inni świetni gracze, tacy jak Mejnas czy Masłowski, rozgrywali swoje mecze, z boku z otwartymi ustami przyglądali się im młodzi chłopcy – bracia Henryk i Władysław Cereccy. Nikt wtedy jeszcze nie przypuszczał, że zaledwie za kilka lat ci młodzi widzowie przerosną swoimi umiejętnościami dotychczasowych mistrzów.

W latach dwudziestych i trzydziestych inowrocławski tenis przeżywał swój złoty okres. Zawodnicy brali udział w mistrzostwach uzdrowiska i rozgrywali emocjonujące mecze międzyklubowe. Do najpoważniejszych rywali „Goplanii” należał lokalny GKS „Kasprowicz” oraz bardzo silny Bydgoski Klub Tenisowy. Mecze przyciągały tłumy kibiców, a tenis stał się niezwykle modny. Trzeba jednak pamiętać, że był to sport drogi – na rakiety, piłki i eleganckie stroje mogli pozwolić sobie tylko najzamożniejsi obywatele. Dla klubu sekcja tenisowa była więc ważnym magnesem przyciągającym bogatych mecenasów. Niestety, w 1933 roku tenisiści postanowili wykorzystać swoją niezależność i odłączyli się od „Goplanii”, zakładając Inowrocławski Klub „LAWN TENNIS”. Z tego powodu późniejsze, wielkie sukcesy wychowanków – jak choćby świetne występy Henryka Cereckiego jako czołowego polskiego juniora – oficjalnie nie zasilały już konta macierzystego klubu.

Wojna brutalnie zatrzymała ten piękny rozwój. Obiekty włączono do III Rzeszy, polskie kluby zlikwidowano, a z kortów mogli korzystać wyłącznie okupanci. Jednak to, co wydarzyło się tuż po wyzwoleniu, budzi prawdziwy podziw. Zaledwie kilkanaście dni po oficjalnym zakończeniu wojny, 20 maja 1945 roku, na kortach w Solankach zorganizowano pierwszy turniej. Do Inowrocławia przyjechała sama Jadwiga Jędrzejowska – przedwojenna mistrzyni Polski i wicemistrzyni świata, która rozegrała pasjonujący, bardzo wyrównany mecz pokazowy z Henrykiem Cereckim. Był to niezwykły impuls dla całego regionu. Już we wrześniu tego samego roku działaczom odrodzonej „Goplanii” udało się zorganizować wielki turniej ogólnopolski, na który zjechały czołowe rakiety z całego kraju, a zmagania śledziły władze miejskie i wojewódzkie.

Powojenna historia inowrocławskich tenisistów to jednak także czas licznych zawirowań organizacyjnych. W 1948 roku podjęto próbę połączenia „Goplanii” z „Cuiavią”. Pomysł upadł przez kłótnie i animozje wśród działaczy, ale w jego wyniku większość tenisistów zdecydowała się przenieść do „Cuiavii”. Tam stworzyli niezwykle mocną drużynę, która sprawiała ogromne niespodzianki, ogrywając w meczach towarzyskich nawet pierwszoligowe zespoły z Poznania i Bydgoszczy. Po kilku latach obfitujących w sukcesy, zawodnicy zaczęli jednak szukać lepszych warunków do treningów. W 1953 roku cała grupa przeniosła się do klubu „Kolejarz”, który... zaledwie rok później zmienił nazwę z powrotem na „Goplania”. W ten oto nieco okrężny sposób, wybitni tenisiści z Kujaw po latach tułaczki wrócili do swojego sportowego domu.

Cdn.