Historia inowrocławskiego tenisa w klubie "Goplania" – Lata 1957-1969 cz.2

Lata 1957-1969 to kolejny, niezwykle barwny rozdział w dziejach inowrocławskiego tenisa. Sekcja KKS „Goplania” ugruntowała w tym czasie swoją pozycję jako jeden z najsilniejszych zespołów w okręgu. Za jej sukcesami stali przede wszystkim prawdziwi pasjonaci – kierownicy Antoni Gumuła i Henryk Cerecki oraz instruktor Zenon Jaźwierski.

Co ciekawe, byli oni nie tylko oddanymi działaczami, ale również wciąż czynnymi, utytułowanymi zawodnikami. Sportowa rzeczywistość tamtych lat nie należała jednak do łatwych. Sekcja borykała się z problemami finansowymi, gdyż dochody z turniejów były znikome. Miłość do tenisa była w klubie tak silna, że zawodnicy sami postanowili opłacać wyższe składki, aby tylko utrzymać sekcję przy życiu. Wymagający sporych nakładów finansowych i tytanicznej pracy biały sport nie cieszył się masową popularnością, ale przyciągał ludzi o ogromnym sercu do walki.

Na inowrocławskich kortach regularnie organizowano prestiżowy turniej o Puchar Uzdrowiska i Kujaw, który ściągał do miasta takie sławy jak Jadwiga Jędrzejowska, Piątek czy Gąsiorek. Choć miejscowi tenisiści rzadko wychodzili z tych starć zwycięsko, możliwość rywalizacji z krajową czołówką stanowiła dla nich bezcenne doświadczenie. Za to na lokalnym podwórku inowrocławianie nie mieli już sobie równych. Doskonale pokazały to chociażby mistrzostwa Pomorza w Ciechocinku w 1957 roku, gdzie Jerzy Gumuła wywalczył złoto, a Zenon Jaźwierski srebro. Wśród pań wicemistrzostwo zdobyła Janina Gumułowa, ustępując jedynie Jadwidze Myłek, a na najniższym stopniu podium stanęła utalentowana Urszula Królczyk.

Największą chlubą „Goplanii” była jednak zawsze młodzież. Przy sekcji prężnie działała szkółka tenisowa zrzeszająca ponad trzydzieścioro dziewcząt i chłopców. Nad ich rozwojem czuwali weterani inowrocławskich kortów: bracia Gumułowie i Henryk Cerecki. Ich szkoleniowy trud błyskawicznie przyniósł efekty. Już w 1957 roku młodziutkie Krystyna Bernacińska i Grażyna Dłoniak zdobyły mistrzostwo okręgu w deblu. Kiedy rok później, z powodu wyjazdów na studia i do wojska, rozpadła się drużyna seniorów i zespół spadł do niższej klasy rozgrywkowej, to właśnie młodzież wzięła odpowiedzialność za losy klubu. Na jubileusz 40-lecia „Goplanii” nowa generacja wychowanków zdołała wywalczyć ponowny awans do ligi okręgowej, a zawodnik Tomasz Chełkowski przywiózł brąz z Mistrzostw Polski Juniorów.

Choć w latach 1962–1965 inowrocławski tenis przeżywał zauważalny kryzys organizacyjny, osamotniony w swoich wysiłkach Jerzy Gumuła robił wszystko, by nie dopuścić do upadku sekcji. Jego upór i determinacja opłaciły się z nawiązką. W połowie lat sześćdziesiątych, przy wsparciu powracającego do zarządu Henryka Cereckiego, nadeszło wspaniałe odrodzenie. Na kortach znów zaroiło się od talentów, wśród których prym wiedli Jan Kwiatkowski – wówczas czwarta rakieta w kraju wśród juniorów – oraz świetnie zapowiadająca się Krystyna Zagolska. Weterani nie odpuszczali, a Jerzy Gumuła wciąż potrafił wygrywać turnieje klasyfikacyjne w kategorii seniorów.

Zwieńczeniem tego pięknego okresu były doskonałe występy na większych arenach. W 1966 roku inowrocławska drużyna wywalczyła wicemistrzostwo w ogólnopolskich zmaganiach federacji „Kolejarz”, ulegając jedynie krakowskiej „Olszy”. Z kolei w 1969 roku wspomniany Jan Kwiatkowski stoczył na mistrzostwach Polski w Warszawie pasjonujący, niezwykle zacięty pojedynek z samym mistrzem kraju, Gąsiorkiem, ustępując mu dopiero po wspaniałej walce. Sekcja tenisowa „Goplanii” na stałe zapisała się w historii jako kuźnia młodych talentów, a nazwiska braci Gumułów i Henryka Cereckiego stały się prawdziwym symbolem oddania, pasji i nieustępliwości w historii polskiego i pomorskiego tenisa.