Historia inowrocławskiego tenisa w Goplanii – Od lat 70. do 90. cz.3

Lata siedemdziesiąte w inowrocławskim tenisie upłynęły pod znakiem ogromnego zaangażowania i ciężkiej pracy Jerzego Gumuły. Ten niezwykły instruktor, wychowany od dziecka na solankowych kortach, wciąż błyszczał wśród seniorów, ale to właśnie szkolenie młodzieży stało się jego największą misją. Oprócz niego w klubie działało wielu wspaniałych pasjonatów, a kluczowym momentem okazało się pozyskanie wsparcia lokalnych zakładów pracy. Od 1977 roku patronat nad sekcją objęła Huta Szkła „Irena”, co było dla tenisistów prawdziwym wybawieniem. Trzeba bowiem pamiętać, że do tego czasu warunki były niezwykle skromne – całe zaplecze mieściło się w zwykłym, parterowym baraku.

Nowe wsparcie zaowocowało organizacją prestiżowych turniejów juniorskich, które ściągały do Inowrocławia zawodników z całej Polski. Młode talenty „Goplanii” regularnie stawały na podium. W 1974 roku powołano liczącą aż trzydzieścioro dzieci sekcję młodzików, z której szybko wyłonili się wspaniali gracze, jak choćby powołana do Kadry Narodowej J. Misztal czy B. Gumuła. Juniorzy klubu niemal co roku sięgali po tytuły drużynowych mistrzów okręgu, a czasami brakowało im zaledwie jednego zwycięstwa, by w wielkim finale mistrzostw Polski pokonać tak potężną drużynę, jak AZS Warszawa.

O ile młodzież święciła triumfy, o tyle seniorom wiodło się nieco gorzej. Wielu utalentowanych wychowanków po zdaniu matury wyjeżdżało na studia do większych ośrodków, co bardzo utrudniało skompletowanie silnej drużyny walczącej o awans do drugiej ligi. Mimo to, klub tętnił życiem, a w 1977 roku zainicjowano coroczne turnieje oldbojów, w których dawni gracze z ogromną pasją walczyli o każdą piłkę. Warto też wspomnieć o trudach ówczesnych treningów. Zimą brakowało specjalistycznych hal, więc inowrocławscy zawodnicy musieli trenować na drewnianych parkietach szkolnych i wojskowych sal gimnastycznych. Nawet w tak trudnych warunkach potrafili jednak wygrywać halowe mistrzostwa okręgu.

Prawdziwą perłą tamtych lat i największą indywidualnością w historii inowrocławskiego tenisa był Wojciech Kowalski. Wychował się w kolejarskiej rodzinie w bloku przy ulicy Magazynowej, zaledwie sto metrów od kortów. Co niezwykłe, ten niewielki obszar miasta wydał na świat całą plejadę tenisowych talentów. Wojtek wszedł na kort jako sześciolatek i szybko udowodnił, że ma nieprzeciętny talent. Jego kariera nabrała zawrotnego tempa. Zdobywał seryjnie mistrzostwa Polski juniorów i seniorów – w singlu, deblu i mikście. Reprezentował nasz kraj w Pucharze Davisa, zagrał na Igrzyskach Olimpijskich w Seulu w 1988 roku, a na początku lat dziewięćdziesiątych wyjechał grać w zachodnioniemieckim klubie pierwszej ligi.

Początek lat dziewięćdziesiątych był dla polskiego sportu, podobnie jak dla całego kraju, czasem trudnych przemian ustrojowych i gospodarczych. Wiele klubów z dnia na dzień zaczęło borykać się z poważnymi problemami finansowymi. Kryzys nie ominął również „Goplanii”, gdzie dodatkowo pojawiły się różnice zdań między działaczami. W efekcie tych organizacyjnych napięć doszło do rozłamu – w podinowrocławskich Tupadłach utworzono nową sekcję pod szyldem Inowrocławskiego Towarzystwa Tenisowego. Choć początkowo inicjatywa ta rozwijała się niezwykle prężnie, jej sportowa historia szybko dobiegła końca. Niedługo potem trenerzy wraz z zawodnikami ostatecznie pogodzili się z losem i wrócili na stare, dobrze znane korty w inowrocławskich Solankach.

Pomimo tych zawirowań, sportowo był to wspaniały czas, szczególnie dla inowrocławskiej młodzieży. Prawdziwą furorę na początku dekady robiły dziewczęta grające w kategoriach skrzatów i młodziczek. W 1992 roku młode tenisistki wywalczyły wicemistrzostwo Polski, by zaledwie rok później sięgnąć po upragniony złoty medal. Tę mistrzowską drużynę, prowadzoną ręką przez trenera Ryszarda Brzezichę, tworzyły: wypożyczona do klubu Monika Brzuszkiewicz, Iwona Byrtek, Karolina Mazur, Ewelina Szypura oraz Karolina Wilińska. Chłopcy wcale nie chcieli być gorsi – w 1997 roku juniorzy „Goplanii” wywalczyli doskonałe, drugie miejsce w Drużynowych Mistrzostwach Polski. Absolutną gwiazdą tamtego sezonu był Tomasz Wawrzyniak, który aż czterokrotnie stawał na podium mistrzostw kraju. Obok niego do grona najwybitniejszych tenisistów tego obfitującego w talenty okresu wpisali się także: Sylwia Rynarzewska, Łukasz Pelowski, Mirek Mazurek, Michał Szoma, Krzysztof Kwiatkowski, Karolina Wilińska i Magda Gotowicz.

Opowieść o inowrocławskim tenisie lat dziewięćdziesiątych byłaby jednak niepełna bez wspomnienia o pasjonatach amatorach. Wielu z nich, grając na co dzień przede wszystkim dla własnej satysfakcji, z ogromnym powodzeniem startowało w ogólnopolskich turniejach i mistrzostwach branżowych, przywożąc do miasta wspaniałe trofea. Do najbardziej utytułowanych zawodników w tej grupie należeli między innymi Zbigniew Cieślak, który nie miał sobie równych w rozgrywkach lekarzy, Tadeusz Kwiatkowski święcący triumfy wśród policjantów, Marek Klement – prawdziwy mistrz kortu wśród cukierników, a także Ryszard Stryjski, który odnosił piękne sukcesy w tenisowych mistrzostwach żołnierzy. To właśnie oni każdego dnia udowadniali, że miłość do białego sportu w Inowrocławiu łączy ludzi absolutnie wszystkich profesji.

Cdn.

• L. Dombek, HISTORIA 60-LECIA KKS GOPLANIA INOWROCŁAW, Bydgoszcz: POMORZE 1984.
• ZARYS HISTORII TENISA W OKRĘGU BYDGOSKIM. MATERIAŁ PRZYGOTOWANY Z OKAZJI 50-LECIA PZT, Biuletyn PZT nr 5-6, 1971.
• HISTORIA TENISA W REGIONIE KUJAWSKO-POMORSKIM, prof. dr. hab. W. Jastrzębski (red.), Bydgoszcz: Centralny Ośrodek Informacji Turystycznej Oddział w Bydgoszczy, 1993.
• Kronika klubu „GOPLANIA”.
• Strona internetowa PZT – Historia Polskiego Tenisa.
• Zasoby ITT GOPLANIA.